‘Ik wilde onderzoeken waar die woede vandaan komt en wat die betekent. Als het over moederschap gaat, wordt vaak nog de zoete kant ervan benadrukt, de rozewolksituaties. Terwijl: de realiteit is vaak gewoon fucking taai en frustrerend. Daarover moeten we het hebben. Ook in kunst, in muziek.’
'Als je een kind krijgt, word je een leeuwin – levensgevaarlijk én heel zorgzaam. Dat is voor mij een belangrijke gewaarwording: er zit enorm veel liefde in woede. Je wordt alleen maar boos om dingen waar je veel om geeft.’
‘Ik realiseerde me: als ze als meisje van kleur wil overleven, moet ik van haar the maddest, realest, meanest girl alive maken. Anders zal de wereld haar vermorzelen.’
‘Ik heb altijd diep vanbinnen het gevoel gehad dat beheerst blijven het juiste is om te doen. Maar dat is maatschappelijk aangeleerd gedrag. Nu voel ik steeds vaker: nee, ik moet juist niet rustig blijven. Kijk naar de wereld, naar hoe er met vrouwen en kinderen wordt omgegaan, kijk naar de genocide in Gaza. Je moet juist superkwaad worden.’
‘Voor iemand die geneigd is om veel weg te stoppen, is het een constante oefening om mijn woede volledig te laten bestaan: dus niet alleen intuïtief als het om mijn dochter gaat, maar ook als ik me druk maak om wat er in de wereld gebeurt. Ik voel heel sterk dat ik daarin een voorbeeld ben. Ik moet al die woede die ik in me heb, ook aan mijn dochter laten zien.’
Fotografie: Philine van den Hul