06-05-1977

‘Waardevolle bijdrage aan het hedendaagse muziektheater’

Door Pieter Vrijman

Gezamenlijk hebben de leden van de groep vorm gegeven aan hun ideeën, met pittege goed in het gehoor liggende popmuziek en nergens tot cliché verglijdende teksten. Het resultaat is een grimmige, toch humoristische voorstelling.

Juist doordat de groep zich niet richt naar een leider of regisseur blijft de vorm van de voorstelling in beweging. Als in de voorstelling zich onverwachte gebeurtenissen voordoen, is er geen sprake van een poze: kijk mij dit eens even goed oplossen, in tegendeel het wordt soepel in de voorstelling opgenomen. Niemand prikt zich vast op een act. Ieder weet van samenspelen. Ik vind deze samenwerking in opzet en uitvoering van het stuk zo belangrijk, omdat hier in de praktijk weersproken wordt, wat in de toneelwereld zo’n onweerlegbare uitspraak is: democratie is bij theater maken onmogelijk.

Vaak zijn in de voorstelling de verschillende nummers moeilijk te onderscheiden. Als vanzelfsprekend loopt de sfeer. Gekenmerkt door ’n onderhuidse spanning, maar een die het publiek ondanks de daar mee gepaard gaande droefheid doet lachen. Onwillekeurig dringt zich een vergelijking op met funhouse, die nergens diep trof. Alle leden van Hauser Orkater zingen en dansen niet alleen, ook bespelen ze verschillende instrumenten. Hoewel bij Funhouse mooie meiden te bewonderen waren, die echter niet meer konden dan hun vrouwelijk schoon in dansjes extra laten uitkomen, zijn in deze voorstellingen de jongens zeer de moeite waard, maar die hebben gelukkig verstand genoeg om daar niet mee te coqetteren. Zij zien in dat dat alleen alleen geen theatrale kracht heeft. Door de ernst waarmee zij de nummers brengen, maken zij er veel meer van dan nu eens een liedje, dan een dansje en nu weer een stukje tekst. Bijvoorbeeld in het optreden van Peer Mascini, staat zijn overdreven brallerige taalgebruik niet op zich, maar wordt het een uiting van een clown in zijn onmacht een door hem in een kist veronderstelde dame te versieren.

Een van de treffendste momenten waarin het bekend leuke verandert in het naargeestige, zijn die waarin Jim van der Woude optreedt. Hij maakt van een vrolijke striptease act een uniek aangrijpende gebeurtenis. In het begin is hij een prima vrouwenimitator, tot slot is hij niets anders dan een deerniswekkende clown geworden.

De voorstelling knalt eruit met een oordovend drumfestijn. Een bevrijdende alles oplossende apotheose.

{/exp:ce_cache:it}