23-05-1979

‘Prachtig theater’

Door H. van den Bergh

Hauser Orkater is weer grandioos, nee – eigenlijk beter dan ooit. De groepsleden rond de beide broers Hauser, die sinds een jaar of vijf geraffineerde orkatershows opbouwen uit de bestanddelen orkest en theater, zijn terug in Shaffy.

Het nieuwe programma “Zie de mannen vallen” draait al twee weken, maar werd gisteren rijp geacht voor confrontatie met de pers en daarbij bleek opnieuw hoe jammer het is dat deze unieke vorm van theatermaken in gewoon nuchter Nederlands moet worden geschreven.

Eigenlijk zou je een nieuwe taal, opgebouwd uit absurde klanken en enthousiaste kreten, moeten uitvinden om toepasselijk te kunnen praten over de bizarre indrukken die je overhoudt aan deze vijfde productie van Hauser Orkater (na “Op avontuur”, “Famous Artists”, “ ’t Vermoeden”, en “Entree Brussels”).

“Zie de mannen vallen” is volgens hetzelfde stramien opgezet als “ ’t Vermoeden”. Acteur Peer Mascini speelt met één kornuit uit het orkest een serie wonderlijke scènes die een ingrijpbaar verband in de anderhalf durende show suggereren.

Maar daaromheen groeperen zich de andere ingrediënten: min of meer losse, acrobatisch-mimische theaternummers, waarin vooral Jim van der Woude opvalt, de muzikale nummers van de orkestleden, en fantastische clownerieën met onzinnige requisieten als een reuze kinderstep, een uit elkaar vallende saxofoon, en onbeschrijfbare rollende, rijdende en bewegende zetstukken.

Dit alles speelt zich af binnen een visueel heel geslaagde vaste decorbouw die lijkt op een stierenvechterarena en een circuspiste, vol schuine loopvlakken, verborgen valkuilen en ingebouwde trucs.

Het geheel heeft nu de allure van professionele aanpak en het onhandige-studentikoze is vrijwel verdwenen. De presentatie is gepolijster, zonder dat dit enige gladde routine inhoudt: daarvoor is de opvoering te vol van creatieve ideeën en volmaakt originele vondsten.

Vooral wat Jim van der Woude doet in zijn strijd met een lang stuk elastiek, of met zijn voeten door absurde loopplanken, of ingewikkeld in meterslange metalen springveren, of balancerend met, in, onder en aan twee houten raamwerken is zo fantastisch dat hij daarmee alleen al jarenlang de wereld zou kunnen afreizen: een reeks unieke prestaties in showbusiness.

Als geheel biedt “Zie de mannen vallen” een wonderlijke versmelting van slapsticks en poëzie die de zeldzame indruk nalaat dat je in een andere wereld gekeken hebt, waar alles mogelijk lijkt en waar waanzin en diepzinnigheid samenvallen.

{/exp:ce_cache:it}